در قلب هر ترانسفورماتور الکتریکی یک جزء نهفته است که هم در مفهوم ساده و هم از نظر عملکرد حیاتی است: هسته های ترانسفورماتور . این مدار مغناطیسی به عنوان مسیری برای شار عمل می کند و امکان انتقال انرژی الکتریکی از یک سیم پیچ به سیم پیچ دیگر را از طریق القای الکترومغناطیسی فراهم می کند. با این حال، مسیر شار مغناطیسی خالی از چالش نیست. یکی از مهمترین تصمیمات مهندسی در طراحی ترانسفورماتور، ساخت این هسته نه به عنوان یک بلوک فلزی یکپارچه و جامد، بلکه به عنوان پشته ای از ورق های نازک و عایق است. این فرآیند که به نام لمینیت شناخته می شود، برای کارایی، طول عمر و عملکرد عملی تقریباً تمام ترانسفورماتورهای مدرن اساسی است. این مقاله عمیقاً به دلایل فنی میپردازد که چرا هستههای ترانسفورماتور چند لایه میشوند، و فیزیک اتلاف انرژی، انتخاب مواد و مهندسی پیچیدهای را که این طراحی را بسیار مؤثر میسازد، بررسی میکند.
برای درک ضرورت لمینیت الف هسته ترانسفورماتور ، ابتدا باید به رفتار یک فلز جامد و رسانا در هنگام قرار گرفتن در معرض یک میدان مغناطیسی در حال تغییر نگاه کنیم. اصل یک ترانسفورماتور - یک جریان در حال تغییر در سیم پیچ اولیه که یک شار مغناطیسی در حال تغییر در هسته ایجاد می کند - همچنین منبع مهم ترین ناکارآمدی های داخلی آن است. هنگامی که شار مغناطیسی از طریق یک هسته جامد جریان می یابد، ولتاژی را در خود فلز ایجاد می کند. این ولتاژ جریان های گردشی ایجاد می کند که در حلقه های بسته عمود بر شار مغناطیسی جریان دارند. این ها جریان های گردابی هستند.
جریان گردابی نتیجه مستقیم قانون القاء فارادی است. در یک هسته فولادی جامد، این جریانها میتوانند قابل توجه باشند، زیرا سطح مقطع بزرگی از مواد بسیار رسانا برای جریان دارند. مشکل اصلی جریان های گردابی این است که گرما تولید می کنند (تلفات I²R)، که نشان دهنده اتلاف مستقیم انرژی الکتریکی است. این انرژی در مدار ثانویه کار مفیدی انجام نمی دهد بلکه ترانسفورماتور را گرم می کند. برای تجسم این موضوع، سطح مقطع یک هسته جامد را در نظر بگیرید. میدان مغناطیسی در حال تغییر در یک منطقه بزرگ، نیروی محرکه الکتریکی قابل توجهی را القا می کند که منجر به جریان های چرخشی بزرگ می شود.
مقدار تلفات جریان گردابی متناسب با مجذور فرکانس جریان متناوب و ضخامت ماده هسته است. این رابطه بسیار مهم است: با افزایش ضخامت مسیر رسانا، تلفات به طور چشمگیری افزایش می یابد. گرمای تولید شده توسط این تلفات نه تنها انرژی را هدر می دهد، بلکه دمای کار ترانسفورماتور را نیز افزایش می دهد. گرمای بیش از حد می تواند عایق سیم پیچ ها را تخریب کند، طول عمر ترانسفورماتور را کوتاه کند و در موارد شدید منجر به خرابی فاجعه بار شود. علاوه بر این، از نقطه نظر اقتصادی، حتی درصد به ظاهر کوچکی از اتلاف انرژی در یک ترانسفورماتور منفرد در طول زمان به اتلاف قابل توجهی از توان تبدیل می شود، به خصوص در شبکه های توزیع برق در مقیاس بزرگ.
لمینیت پاسخ مهندسی به مشکل جریان گردابی است. به جای استفاده از یک بلوک ضخیم از مواد مغناطیسی، هسته از بسیاری از ورقه های فولادی نازک ساخته شده است که هر یک به طور جداگانه با یک لایه عایق پوشانده شده است. سپس این ورق ها روی هم چیده شده و به هم متصل می شوند تا هسته کامل را تشکیل دهند. هدف اصلی این طراحی کاهش شدید شدت جریان های گردابی است.
با برش هسته به لایه های نازک، سطح مقطع موجود برای جریان گردابی به طور چشمگیری کاهش می یابد. از آنجایی که تلفات جریان گردابی متناسب با مجذور ضخامت است، کاهش ضخامت به عنوان مثال 10، می تواند تلفات را تا ضریب 100 کاهش دهد. لایه های نازک و عایق بین لایه ها جریان الکتریسیته را هدایت نمی کنند و به طور موثر مسیر جریان های در حال گردش را قطع می کند و آنها را مجبور می کند تا به هر نقطه متقاطع کوچک محدود شوند. این اساسی ترین و حیاتی ترین هدف لمینیت است هسته ترانسفورماتور .
در حالی که کاهش تلفات جریان گردابی هدف اصلی است، ساخت چند لایه a هسته ترانسفورماتور چندین مزیت مهندسی مهم دیگر را ارائه می دهد.
اثربخشی لمینیت هسته ترانسفورماتور نه تنها به هندسه ورقه ها بلکه به موادی که از آنها ساخته شده اند نیز بستگی دارد. انتخاب ماده تعادل دقیق بین خواص مغناطیسی، مقاومت الکتریکی، کارایی مکانیکی و هزینه است.
متداول ترین ماده برای لمینیت های هسته ترانسفورماتور فولاد سیلیکونی است. این آلیاژی از آهن با درصد کمی سیلیکون است که معمولاً تا 6.5٪ است. افزودن سیلیکون چندین عملکرد مهم را انجام می دهد:
در حالی که فولاد سیلیکونی چند لایه پیشرو صنعت است، مواد و پیکربندیهای دیگری نیز مورد استفاده قرار میگیرند که هر کدام مجموعهای از معاوضهها دارند.
هندسه خود لمینیت ها نیز بر عملکرد تأثیر می گذارد. اشکال مختلف هسته، مانند EI، حلقوی، و C-core، از لایهبندیها به روشهای مختلف برای بهینهسازی مسیرهای شار، به حداقل رساندن ضایعات و سادهسازی ساخت استفاده میکنند. جدول زیر برخی از این مبادلات را نشان می دهد.
| نوع هسته | شکل لمینیت | مزایای کلیدی | برنامه های کاربردی معمولی |
| هسته EI (انباشته) | من و E ورق هایی شکل دادیم | هزینه ساخت کم، مونتاژ ساده | ترانسفورماتورهای همه منظوره، منابع تغذیه |
| هسته حلقوی | نوار پیوسته زخم در یک حلقه | راندمان بالا، شار نشتی کم، فشرده | ترانسفورماتورهای صوتی، ابزار دقیق |
| C-Core (Cut Core) | دو نیمه "C" از یک نوار زخم | اجازه می دهد تا برای وارد کردن سیم پیچ آسان، شکاف هوا قابل کنترل | سلف های پرقدرت، ترانسفورماتورهای تخصصی |
فرآیند ایجاد لمینت هسته ترانسفورماتور از انباشتن دستی ساده به فرآیندهای پیچیده و خودکار که دقت، کارایی و عملکرد مطلوب را تضمین می کند، تکامل یافته است.
سفر با یک سیم پیچ بزرگ از فولاد سیلیکونی آغاز می شود که به یک پرس مهر زنی با سرعت بالا وارد می شود. پرس از قالب های سفارشی طراحی شده برای برش لایه های جداگانه از نوار فولادی استفاده می کند. این فرآیند بسیار کارآمد است و می تواند هزاران لمینیت در دقیقه ایجاد کند. شکل لایه لایه توسط هندسه نهایی هسته تعیین می شود - شکل "E" و "I" برای یک هسته EI، یا یک مارپیچ پیوسته برای یک هسته حلقوی. ماشینآلات مدرن امکان کنترل دقیق بر فرآیند برش را فراهم میکنند و اطمینان حاصل میکنند که لمینیتها یکنواخت و عاری از نقصهایی هستند که میتواند بر عملکرد مغناطیسی تأثیر بگذارد.
پس از برش، لمینیت ها با یک لایه عایق پوشش داده می شوند. این اغلب یک لایه نازک از لاک یا یک لایه اکسید است، اما ادبیات ثبت اختراع روش های پیشرفته تری را نشان می دهد. به عنوان مثال، یک ترکیب رزین گرما سخت حاوی رزین اپوکسی و ذرات معدنی می تواند برای ایجاد یک لایه عایق و چسب به طور همزمان اعمال شود. این پوشش دو منظوره یک نوآوری قابل توجه است. چسب لایهها را به یکدیگر متصل میکند، پایداری مکانیکی را افزایش میدهد و لرزش را کاهش میدهد، در حالی که خواص عایق توسط ذرات معدنی حفظ میشود که از تماس فلز به فلز بین ورقها جلوگیری میکند.
روشهای اولیه اتصال لایههای لایهای شامل بستن مکانیکی پشته تمامشده بود. در حالی که هنوز استفاده می شود، به طور فزاینده ای با اتصال چسب جایگزین می شود. برخی از روشهای مدرن شامل اعمال الگوی مهرههای چسب نازک بر روی سطح فولادی قبل از چیدن است. این روش چندین مزیت را ارائه می دهد: ضریب فضا (درصد حجم هسته اشغال شده توسط فولاد) را کاهش می دهد، افزایش جزئی در اتلاف هسته را که می تواند با پوشش های تمام سطح رخ دهد به حداقل برساند. علاوه بر این، لایه چسب را می توان به گونه ای طراحی کرد که ارتعاشات مکانیکی را جذب کند و صدای قابل شنیدن ترانسفورماتور را کاهش دهد. در برخی از تجسمهای پیشرفته، گروههای شش یا هفت لمینیتی به عنوان یک مجموعه فرعی به هم متصل میشوند، که سپس به عنوان یک واحد استفاده میشود و فرآیند انباشتگی نهایی را ساده میکند.
در حالی که لمینیت مزایای بسیار زیادی را به همراه دارد، اما بدون معاوضه نیست. یک طراحی متعادل این عوامل را برای بهینه سازی کلی در نظر می گیرد هسته ترانسفورماتور .
هدف اصلی کاهش تلفات جریان گردابی است. با تقسیم هسته به ورقه های نازک و عایق، مسیر جریان های گردشی مختل می شود و انرژی هدر رفته به عنوان گرما به طور چشمگیری کاهش می یابد.
لمینیت با محدود کردن جریان های گردابی به سطح مقطع کوچک هر ورق منفرد، اتلاف انرژی را کاهش می دهد. از آنجایی که تلفات جریان گردابی متناسب با مجذور ضخامت مواد است، استفاده از لمینیت های نازک این تلفات را به شدت کاهش می دهد.
رایج ترین ماده فولاد سیلیکونی است که به دلیل نفوذپذیری مغناطیسی بالا و افزایش مقاومت الکتریکی انتخاب شده است. مواد دیگر عبارتند از فریت که برای کاربردهای فرکانس بالا استفاده می شود و آلیاژهای آمورف یا نانوکریستالی که برای کاربردهایی استفاده می شود که تلفات بسیار کم مورد نیاز است.
لایه عایق بین لمینیت ها برای جلوگیری از جریان گردابی از یک لمینیت به لایه دیگر ضروری است. اگر ورقها در تماس مستقیم الکتریکی بودند، اساساً بهعنوان یک هادی بزرگتر عمل میکردند و مسیر جریانهای گردابی بزرگ را بازیابی میکردند و هدف از لایهکاری را از بین میبردند.
بله. در حالی که ورقهای جداگانه نازک هستند، فرآیندهای تولید مدرن از چسبها یا مکانیسمهای گیرهای برای چسباندن لایهها به یک هسته جامد و مکانیکی قوی استفاده میکنند. این کار از لرزش جلوگیری می کند، نویز شنیداری را کاهش می دهد و تضمین می کند که هسته می تواند در برابر نیروهای مغناطیسی شدید موجود در حین کار مقاومت کند.